ഇയോഗോമാരേ
വിളമ്പൂ എനിക്കൊരു പാത്രം വിഷം..
ഉള്ളില് എരിയുന്ന അഗ്നിയെ ശമിപ്പിക്കാന്
ഏഴ് കടലും പോരാതെ വരുമ്പോള് ,
വിളമ്പൂ ഈ വീഞ്ഞ് കോപ്പയില്
എനിക്കല്പ്പം വിഷം..
മരണം ദാഹിച്ചിട്ടല്ല,
ജീവന് തൊണ്ടയില് കുരുങ്ങുന്നു..
കാലഹരണപ്പെട്ടുപോയ സ്നേഹം ഭക്ഷിച്ച്-
ഞാന് വീര്പ്പുമുട്ടുന്നു...
ഇയോഗോമാരേ,
തരികെനിക്കല്പ്പം വിഷം...
മരണം മനസ്സിനെ ചുവപ്പിക്കുമ്പോള്്,
പ്രതീക്ഷയുടെ ജീവന് പോലും
എന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നു..
ശ്വാസം നിലച്ചിട്ടും എന്റെ ഹൃദയം
വീണ്ടും വീണ്ടും..എന്തിനോമിടിക്കുന്നു..
അതുകൂടി ശമിക്കട്ടെ...
ഇയോഗോമാരേ..
വിളമ്പൂ എനിക്കൊരു പാത്രം വിഷം,
ദാഹം മാറ്റാന്
അല്പ്പം വറ്റിയ പ്രതീക്ഷകളും...
No comments:
Post a Comment